غزلی نو...

بیاکنارمن ای دوست لحظه مال شما

سکوت میکنی و قهوه هست فال شما

چه بخت نیک و چه اقبال پرهیاهویی

دو روح چون پرسیمرغ کرده بال شما

به اوج میروی ولابه لای ابرها محوی

وهست اینهمه خوبی ..از کمال شما

به شوق دیدن آن ماورای عقل زمین

صعود کرده به هفت آسمان وصال شما

وناگهان ز پس ابرهای سرگردان

شکسته بال فرود آمدی..!محال شما

و ریخت قطره ی اشکی و غم هویدا شد

نشست پرده ی تاریک بر قبال شما

وسوخت روح دو بال و سقوط مثل فرشته

چه تلخ بر سرتان رفت شرح حال شما...

کمی غمین شده چشمانتان نمیدانم

برای خاطر فال است یا خیال شما

به زندگی نظری کن سراسرش بغض است

ونیست ارزش یک لحظه غم به سال شما

نمیتوان گذری کرد لحظه ای بر خویش

که گم شدیم همه در خود واین مثال شما ......