فقر...!

سلام.عاشق سرکرده در خیابان ها
سلام.خاطره ی تلخ این بیابان ها
به عشق های زمینی بها نباید داد
که دردمانده ز عشقیم و زخم انسانها
شبیه نیست به انسان همان که میبافد
طناب کشتن همنوع خود چو حیوان ها
به حس پاک خدایی قسم که خسته شدیم
ز شهر بی درو پیکر.ز نقض پیمان ها
به یاد نیست خدارا...مگر زمان شکست
چقدر صبر خدایا..؟زخشم و عصیان ها
تمام میشود اکنون غزل اگرچه هنوز
شروع قصه ی تلخی است فقر ایمان ها